بادگيرکاهگلی

فصل دل گیری های ..

badgirkahgeli — Tue, 20 Oct 2009 15:46:18 GMT

برای تو که بی درنگ به تماشا می نشینی

صبحگاه به بهانه هر طلوع

ازخاطر گل های خرزهره

در پریشانی کدام باغچه

درخت توت امید های بلند!

انگور نرسیده بر تاب بی جان

چشم های لاله عباسی دم غروب

گاهگل های نم خورده

ناودان عطش

چوب بست خستگی های به اوج نرسیده

در غبار باد بادگیرها

کبوتر مانده بر پیشانی مغرب دل را

تا نمی دانم های آنچه تو می خواهی

بر بال آرزو

بنشان و برو...

.......................................................................................................................

در بیکرانه ای به وسعت آفتابی عالمتاب

عطر یادت لحظه های هماره ی جان را بر مشام این همه پریشان می سازد.

اینهمه رنگ را از کجا آورده ای! تا این همه را از لذت حضور چونان ذره در پی آفتاب بینی

رنگین کمان آرزوها آنجا که می تراود؛

آنجا که می شوراند؛

آنجا که می آفریند؛

برحضرت بی دریغ آفتاب تو نظر دارد

اینهمه را از توست

زین سبب

دریا دریا شورانگیزی، جنگل جنگل وهم، وبیابان بیابان نگاه، ما را

در لجه ی چشمانی آنسوتر غرق تمنا دارد؛

این همه را از توست!

ربنای دلدادگی

badgirkahgeli — Sat, 29 Aug 2009 12:36:18 GMT

مدید زمانی است خویش را از قید بازی شعر رها نیده ام

باورم نیست بی قافیه ی غزل چشمک پرانی های هر روزه ی یار، زندگی کرده باشم

حالا هم همان را عشق است و هر چه بر این واداده قایق رو به باد، خواهد گذشت.

مدید زمانیست به هر چه می آید و نمی آید این وادی دچارم..

نه غم نانی و نه نامی!

چون سالک بچه راه طی کرده هایی که بر امید ننه ی راه، بر پستانک یقین نشسته و...

نمی دانم کی و کجا د لخوش به تاتی های راه...

نه شوق عطشناکی گره های پیچده در دهلیز سینه، نه شکفته رسم بیداری

هر چه هست نمی دانم اکنون باور بر باروی همیشه ی تردید

حالامی نشینم...

تا نوای ربنای مغرب آفتاب دلدادگی ها

تا این همه آسمان که در تو می بارد

یا این همه باران که بی تو نمی اید

ای خدای آبی های هر آنچه دور

وی مراد استجابت های به همین نزدیکی

روزگاران مرا دریاب.........

خیس خیست شده ام لحظه ی تقدیری من

پاک پاکم کن ازاین محنت تدبیری من

روزها می گذرد از پی یک لانه ی نور

می کلافم به خود و حلقه ی زنجیری( من)

من توام یا تو منی باز کن این عقده ی ناز

که تمام است دگر فرصت شبگیری من

بگشا بغض طربناکی این منزل را

ناله می گرید از این حال زمین گیری من

باخودم گویم از این دفعه که آغاز شدی

سر گذارم به غم و قسمت تقدیری من

رهی از راه بزن تا به رهای تو رسم

ای تمام قلم و قصه ی تقریری من

التماس دعا

...........

شط آبی آرزو

badgirkahgeli — Wed, 22 Jul 2009 13:14:18 GMT

لبریزهای خیال تو

کاریزهای نگاه من

آمدم

به حرمت آوازهای نخوانده

که طلوع چشمانت را جاریست

تا خیال مغرب نگاهت

روشنی جوید

راه های نرفته را

کنار شط آبی آرزو

التماس راه و بغض ماه

چون ماهیان کوچک این رود پرخروش

تا ناکجای مقصد دریا دویده ایم

با ما چه می کنی ...

شب نشکفته ی آرزو!

راستی...

برصداقت کدام مدار صبح خواهد شد.

لبریزهای خیال تو

کاریزهای نگاه من

بهای بهشت

badgirkahgeli — Tue, 16 Jun 2009 10:43:18 GMT

این روزها هر روز به بهشت می روم

شنیده بودم بهانه نمی خواهد ، بها می طلبد

وچقدر از بهانه ها لبریزم.

حالا نگاه می کنم، می بینم بهشت را باید خرید..

این روزها هر روز به بهشت می روم.

باور نمی کردم این راه به اینجا برسد. بچه ی کوچه پس کوچه های تنگ محله های قدیمی و پیچ پیچ اتوبان ها و راههای نرفته ، چه سرنوشت نوشته ایست زندگی ،که به می خواهم و نمی خواهم تو بستگی دارد و اراده ای که به تماشا می نشیند تا زاغ سیاه تورا چوب بزند..

عجب بازی گرگم به هوایی!

ببین فلانی !

بارها گفته ام تو هم می دانی ..مرا نه تاب اینهمه بوده، نه هست.. خیلی وقت است عِرق گرگ شدن را بخشیده ام به آنهایی که......، درلابلای معصومیت های کاهگلی کوچه ها طول کشیده تا اکنون باورِِ دل ..

آنسوترها که در تاب پریدن از نهر های سادگی به سرشاری احساس پروانه نزدیک تربودم.

آنروزها کجا و این روزها ..

حالا کسی نفهمد استخوان عاشقیم در سکسکه ی آرزو به گِل نشسته

بی هیچ آبی که سرزند از التهاب راه..

نه فلانی !

آبشخور ما را فرق گذاشتی، بماند!..

حالاتو می دانی! اشکال از من نبود..

من همان جاده ی مال رو ساده و خاکی را گرفته ، بالا آمدم.

پیداست از تاب نداشته و توان فرسوده ام .

تا بام های حادثه با راز می گذشت

اندازه ی نیاز من ایجاز می گذشت

چون سایه تا رها شوم از بطن آرزو

کبک خیالم از گذر باز می گذشت

حالا نگو بمان و بگذر از این مقال.....

این روزها هرروز به بهشت می روم

با اتاقی و پنجره ای ، که دل می گشاید به ارتفاعات شمالی شهر، درزمینه ای از دار و درخت

در این بارو که من نشسته ام، زمین در گیر و دار بازی خویش است ..

با ما چه می کند؟ این تاب بی حساب

این روزها هرروز به بهشت می روم

اما............................................................

برای امیر عباس مهندس

badgirkahgeli — Sun, 26 Apr 2009 06:39:18 GMT

برای تو، که از آذرخش نگاهت واژه می ریزد، چونان بخارات فصل که گِرد گَرد

واژه های سهراب می رقصید .که بی تردید تو سهرابی دیگری.

تقدیم به شکوه تنهاییت..

امير عباس مي گفت :‌

"صفحه الهه ی ناز من سوزن خورده است "

مي گفتم ؛ حالا چه مي خواند ؟

مي گفت: چه فرقي دارد، آسمان يكرنگ است! دولت بيدلي را .

يادش به خير ؛ دره پريان و كوير و پائيز ابيانه

با د كه مي وزيد

بيدواره ها نشان خانه ليلا مي شد

مجنون بيچاره !

بركه آب سيد علي ،در سياه مشق افراها گم

در اختلاط سايه ها، نوري ترا تا عظمت خورشيد بالا مي برد

و تا باران دوباره؛ التهاب باغ لبريز بوي آرزو بود.

آوار لحظه بود بر حجم ناتواني اين درد بي شمار

تا اوج هاي نارس اين صبح شب نوشت

اين بره ی نجيب تمنا را

در مرتع نیاز و تجرد رها كند

يادش به خير

عقرب، كوير دلدادگي را با كنايه در حسرت پرواز نیش مي زد.

و آسمان همين جا ، آئينه اي مي شد براي تماشا

چقدر در وسعت كوير تنها بودیم، بي هيچ ديوار

يادم نمي رود

مي آمدي، در باغ ها مجاور ني زار سرنوشت

از شوق يك انار تكيده

بنشسته پيشاني قنوت درختان را

فرياد مي زدی

محمد !

نگفتم ابيانه دنياست!

مي بيني ؛

لاجورد آسمان ، نارنجك خرمالو را در خيال دل مي تركاند

خیس توان نداشته ، خاموش نگاه درختان برسرم هوار مي شد.

يادش به خير

در پيج و تاب راه سخت بود

اينهمه نه پيدا و نه پنهان ترا

اینهمه راه آمدم، که تو باشی!

به آتشی از پس نهان این شب ها حلقه ی عشق باختم.

به آهی تب پرواز

شوق این راههای ندیده

وهم این جاده های هماره

این همه راه آمدم

که تو باشی!

با ناله های خیس دلم گل کنی و باز

در لابلای عطر نفس پر کشی چو باز

خاموش آب و ماتم آئینه ات قبول

این رفتن و نیامدنت رسم دیر باز

...........

بلند بادا، شکوه عصمتی که جاری هستی وامدار کوثر اوست

سرمایه ی زلال تو بانو اگر نبود این باغ های معرفت آب روان نداشت

................................

گاه نگاه

badgirkahgeli — Sat, 14 Mar 2009 14:03:18 GMT

نوروز فروردین جان وطراوت اندیشه است..نوروز یک انقلاب است. با هفت سین سلام..،سیر..،سلوک..،سحر..،سجاده..،ستاره..،ساحل.

رهروی را اینگونه است تادریای محبت، باسلامی درفجرصادق و امیدی درسیرمدام به سجاده نشینی این شب بی ستاره تا ساحل امن و آرامش یار..

بر حاشیه ی رود زندگی نشسته وشاهد عمر را به تماشا یم.

چه زیبا می گذرد..

چون آب رفته که بر جوی خویشش میل بازگشت نیست، لحظات می رود بی آنکه بپرسدمیل و خاطرمارا..حالا باید نشست و آرزو کرددر این همه دگرگونی این جان مشتاق هم بر مدار تحول نشیند،شاید مرغی هوای پریدن کرد ملکوت دلدادگی را..پیشاپیش نوروزتان پیروز بادا.. هرروزتان نوروز.

....................................

عاشق شدم به گاه نگاهت که تا ابد

چرخی زنم برای تو مستانه تا ابد

هرجا پریش زلف تو در خاطرم نشست

زیبا شدم به یمن همین شانه تا ابد

عشقت بهانه بود و دختر همسایه ات فریب

بردی بر این فریب دختر همسایه تا ابد

چون کوزه های نارس باران رفته ام

از خاطرات پرشده ی کوچه تا ابد

بابرگهای خسته و بی رنگ باغ ها

آویز شاخه های ترک خورده تا ابد

آواره ی دلم که ز نیرنگ بادها

گل می کنم به گوشه ی ویرانه تا ابد

ای آنکه برده ای و شکستی و رفته ای

من مانده ام به عادت پروانه تا ابد

می آیم و دلم به همین آمدن خوشست

بایسته راه رفتن و پیوسته تا ابد

شکوفه باران باغ هستی مبارک

...............

(حق)

دلتنگ عبورم

badgirkahgeli — Sat, 28 Feb 2009 06:45:18 GMT

دل برده اي

به ساحت قديس نامها

گل كرده اي

به غربت نزديك يادها

ترنم موزون خواستن زيباست.

مي خواهمت!

به تجليست آشكار حضورت

اينهمه كه مي بينمت!

حس مي كنم

تمام نفس هاي راه را

تا انتهاي كوچه ي قربت، دويده ام

و گاهي

هواي آبي.. بودن چه سخت مي گيرد

و نبض پاي، از تب رفتن چه زود مي افتد..

اين همه قبض را از كدام سو مي باري؟

كه دلتنگ عبورم تنگ عبور..

مي دانم!

اينگونه نيست كه بر خيال توخيال شوم

به همين سادگي..

وقتي خواب دختر خورشيد هواي ذره دارد.

دوباره بايد بروم!

تازه آمده ام سرخط

دارم عاشق مي شوم..

راستي ؟

اين ذره ذره درهم تنيده با درد

به كورسوي چراغي از دور

در راهست؟

يا

پهلوي حماسه

به رسم ديرين

دريده مي آيد؟..

شب بود و خيال تو و تاريكي افلاك

من بودم و آه دل و رنجوري اين خاك

من خسته زآه دل و اندوه گذشته

درمانده به راه تو در افسوس دل پاك

(حق)

حجم همراهي

badgirkahgeli — Wed, 11 Feb 2009 07:30:18 GMT

آمدم سر كوچه ي قرار
نبودي!
ماندم به التماس عبور ثانيه ها
ترديد بر جانم افتاد
نكند چهارشنبه روز ديگريست..
نه درست آمده ام.

نيامدي بانو چهارشنبه ي بعدالظهر را هم برسر زبان ها انداختي.

حالا من بودم و خرمن خرمن آرزو كه از دانه دانِ دل

در ترديد شايدها مي آيد

بر باور ديگر نمي آيد ها مي كو بيد..

سرتاس جدايي!

نيامديو بره ي تو دلي خواهش من

تا هوس عطر پو نه هاي پس از باران مي رفت

كه خيال خام بازي گرگم به هواي كودكي، خواب عافيتش را ربود..

باد مي آمد..

دستان التهابي بر سرگرداني من اصرار داشت..

رها مي شدم.

چقدر از اين بالا حجم همراهي تو زيباست!
.نيستي و خيال راه را پر كرده اي .

راستي

تو كه اين گونه برشبيخون رفتن پا نهادي
از كدام پنجره آمدي كه من ..؟

يادت هست ..!
تازه سيزده بهار افسانه مي خواند مادر بزرگ قصه در گوش جان
كه تا كوچه ي احتمال باران همراهيت كردم
نكند ناوداني آشفتگي سرايد و نباشم

از پروانه ها مي گفتي ودل..

داستان پيله هاي ناتمام را گفتم

ترسيدي ..

نكند ما هم ..

دلداريت دادم و گفتم،

تو پروانه شو !

شاخه ي ترد خيالي از گل با من .

نگريستي و گريستي ..

گفتي اينگونه كه تو به دلدادگي مي نشيني

عشق آبستن است و حادثه تسليم.

خنديدمت بانو

گفتم

حواي كدام راه نرفته اي كه اينگونه بر درخت آگاهيت سيب نياز مي رويد..

خاتون هزار رسم دل پريشي در نسيم نگاهت آشفت ..

باورنكردي و ......!

گفتي عشق را چه مكتب است؟

عاشقي را چه آيين؟

اصلااز كدام سو بايد رفت؟

گفتم

سهم الارث آدم است..

بانو!!!!!!

نشنيده اي همه مي گويند آدم شو!

يعني عاشق شو..

عاشق!

بيچاره عاشق .

قنوت بادگير ها(بالاپوش بندگي)

badgirkahgeli — Tue, 03 Feb 2009 08:52:18 GMT

بركت سفرهاي مداوم پدر، براي ما بچه ها زياد بود..يادم نمي رود،همه ي نام هاي تجاري چسبيده بر اجناس خارجي، براي يكبار آويزان تابلو وجود ما شده بود..

ساك هاي سوغاتي در اتاق پنج دري خانه بر روي هم انبار مي شد، همينكه هرم عطش بابا ازآمدن مي افتاد، كربلا حسين بچه ها و ميهمانها، مسير اتاق پنج دري را با پستو هاي پيچ در پيچش نشانه مي رفت..اين تازه اول ماجرابود..اما دريغ از يك دلخوري كه فراواني بيداد مي كرد از ناحيه نيت و دل بزرگي هاي پدر..آنقدر رفته بود و آمده بود كه هيجان آمدنش در برخي از سالها فروكش مي كرد وانگار نه انگار كه پدر، ساكي هم دارد وبايد به استقبالش برويم.. مسيراشتياق ماكم كم از لابي انتظار فرودگاه به ورودي شهر واز آنجا به ترمينال و در نهايت، به خانه مي رسيد..

مي نشستيم و مي گفتيم، هركس فلاني رابياورد پدر را هم مي آورد..

آخر كم نبود سالي 3تا 5 سفر ...

گاهي اوقات به اين همه شعور بچگي ما مي خنديد و با لهجه ي كا شي غليظ مي گفت:

با پَي هزار تومَ پول، لبنان و شام و مصر و مكه و مدينه..تازه گاي هم سري به عتبات زدم.. اما دريغ..! دريغ از دورون شاما..

با اي پول تا سلطو ممد باقرم شاما رو نمي بُرن.

بالاخره هرچه بود، پيمانه ي بود ونبود ما را لبريز مي كرد به سالي چند بار..

يك روز سرد زمستاني كه حسابي از ناحيه سوغات پدر، تابلو نه شرقي نه غربي برندها ونامهاي خارجي شده بودم ..مملوك و سرخوش به لباس ها وكفش رنگ به رنگ، درزير كرسي ساده ي پدر بزرگ ديده شدم ..

خدا بيامرزد؛ از بچگي هر وقت ما را مي ديد شاعريش گل مي كرد و جان مي گرفت و از اين دولت، همه ي ديوان هاي روي طا قچه را به دايره ي مس سيني كرسي اتاق مي سپردو به رسم پهلواني هماورد مي طلبيد..

محمد ! تو از رو من از حفظ.....

بسم اله عاشقي اش گل مي كردو مي سرود..آنهم چه بسم الهي، چه شروعي!

چه نمكي در اداي اشعارو چه حق گذاري از وادي فراخ كلمه ..

كه مي گفت :

محمدكلمه جان داردو بايد تكريم شود،شعر را درست بخوان! حق كلمه را ادا كن!هر كلمه يك بار دارد وبايد از مخزن ذهن تا مجراي بيان را درست ادا شود..من پشت همان چهار پايي كرسي مي آموختم از حافظ ، رهي، سعدي، ملك الشعرا، ايرچ وحقيقت اختر گونه ي پروين ..اما با چه لحن و چه زيبايي شگرفي ..!!

تازه سيزده ساله مي شدم كه شيريني بيان پدربزرگ با حركات دست ها و چشم ها به آيين درويشي، در جانم ولوله مي انداخت.. حس مي كردم كه بايد به رسم قلندران ميدان عشقِِ سيلي خورده ي روزگار، ملقب به رندان پاكباز عرصه ي حماسه وارد گود شوم و دايره ي اين مكتب را به قدر فهم ودرك، ميان باشم..عجب هوسي وعجب خيالي در سر داشتم من..!

تا او چه خواهد از اين همه دل افروزي ها....

آمدم! اما چه آمدني..

آي پدربزرگ! يادم نمي رود در پشت همان لباس هاي زيباو به اصطلاح گرم در حاليكه سردم شده بود تو را خطاب كردم كه بابا: يعني تو در اين اتاق سردت نيست.. و اكتفا كرده اي به چهار پاره ي كرسي وچراغ شعر. همين!

وتو به آيين قلندري، دستي برسبيل تعريض آويختي وچخماق هيبت را از مرتبه ي افق استغنا پيچاندي و با غروري ازسمت مشرق بي نيازي گفتي ..

محمد!!

خدا سرما را به اندازه ي بالاپوش بندگانش مي دهد..همين.!

عجب..! مگر مي شود يك بوم و اينهمه هوا..

نفهميدم بابا، نفهميدم!

تا روزگار مرا مبتلاي فهم اينقدرم كرد كه بالاپوش يعني چه..؟ اصلا سرما چه كاره است..؟ بندگي را چه آئينست تا بندگان را چه قسمت و خداوندي را چه حكمت...؟

بزرگ شدم .اما عجيب و غريب و نا فهم بود، آنهمه، تا قابل فهم شوم راز اين وادي را.

زمستان بود وشب و حياط بالادستي اتاق پنج دري وسايه ي بادگير كاهگلي افتاده بر جان خطايي هاي مفروش پشت بام و زوزه ي گاه به گاه بادي كه از پشت بادگير، كاسه مسي محافظ چراغ نور را تكان مي داد، از بالاي همان تير چوبي فراز شده..

من با يك لا قبا خودم را پيچيده بودم در حجم نا كافي لحاف تجرد..آنهم نيمي در زير ..نيمي در رو..دلخوش به اجاق گرم مسند عرفان حافظ دربالا ي سرم و سوسوي ستاره اي كه به آيين روشني، شب آرام كوير را شكوه مي داد در اميد دولت خواب ..

تازه التماس هاي مادر را پشت سر خيال تو مي گذاشتم وبي اعتنا به دستان خواهش او زمهرير بهمن زمستاني فصل را به سخره مي گرفتم....

((محمد! ..مادرم بيا پايين..هوا سرداست ..مريض مي شوي مادر.. لجبازي نكن ..اون بالا چه كار مي كني..مادر..))

واي مادر،نمي داني ..نمي داني..

نمي دانم من دچار بودم يا تو..

من مي سوختم هُرمِ نفس هاي راه را يا تو..

من اسير بودم خاطر خيالي را يا تو..مادر!

هنوز قامت تكيده ي بيمارت، با دستي به پهناي درد هاي دولت بيدلي بر سينه، جان سراسر تشويشم را سايه دارد وخوب مي دانم تحمل رنج هزار هزار درد بي درمان اجابت معصوميت التماس نگاهت در شب هاي سرد زمستانم نيست..

........................................

بخشي از نور تير چوبي چراغ برق، نيم رخ بادگير كاهگلي را چه زيبا روشن مي كرد ..تو گويي از لابلاي پرده ي چين چين سياه آسمان، اتاق فرمان نور، پرژكتور حقيقت را برنقطه ي حساس بازي مي اندازد تا حريم نگاه باز شده و ببيني آنچه بايد ببيني، كه اگر نبود، انعكاس دوباره فرش مخملي نوركاهگل ها از بادگير، برتاريكي وهم خطايي ها..

حافظ كي معنا مي شد، در دلشوره هاي بي خوابي شب من..؟

"شبي كه ماه مراد از افق كند طالع بود كه پرتو نوري به بام ما افتد"

.................................

ادامه دارد..

سيب پرهيز

badgirkahgeli — Mon, 26 Jan 2009 05:59:18 GMT

در غم هاي تو آويختم

زمان گذركرد..

هر آينه به تابي تب شدم

اندوه نبودن ها

از هابيل تا قابيل

مسيح درد بر دوش هبوط مي كشاني

تاوان سيب پرهيز را!

اين همه را به سرانگشت حيرت انداخته اي

كه چه؟

ازتنهايي بدرآمدي..

غيرتت برآشفت..

به تماشا نشستي عظمت صنع را..

پاسخ آمدي فضول ملائك را..

"انا رِبكم الاعلي"؟

حالاشده اي اينهمه چرا

چرا ؟

بر سردر سرايت نقش بسته

رب العالمين

كوتاه بيا..!

خسته ام..

شش دانگِ هفت پرده ي دل از آن تو، كوتاه بيا

برگيرو.. در گيرو.. سر گيرم..

بدانم.. بخوانم.. بمانم.

هزار كرسي افعال و انفعال شكست

هنوز خواهش استفعل مرا كشته

استجب ..يستجب..استجاب كن..

مُستجاب شو!

دارم كم مي آورم..

نكندبركبرياي تكبر بي چون تو ننگي شوم..

كه به سرمه ي خاكستر هزار دوزخ زيبا نشوم.

"ما غرك بربك الكريم"

درياب !

به "كمثل الحمار" دهِ پايين رحمتت ..

نه آن بالاي بالاي بالا

كه آن پايين پايين پايين!

"بل هم اضل"!

برگير و برو

شبدر ايمان را

تا اول نمي دانمِ كي گل خواهم شد.

بهار باش!

"كن فيكون" برزخ بيداريم را ..

زيبا تراشنده..؛

هفت اقليم جهان را،به تمناي تو رفت

دل ديوانه كه ديشب، به تماشاي تورفت

...................................